Αν η πραγματικη ζωη βρισκεται στους δρομους της πολης, κυκλοφορει στα πεζοδρομια και περιφερεται αναμεσα στα οικοδομικα τετραγωνα, τα απομειναρια της ειναι θαμμενα στις χωματερες. οι χωματερες ειναι το νεκροταφειο της καθημερινοτητας μας. ειναι η αλλη πλευρα του εαυτου μας. η ασχημη. αυτη που δεν αφηνουμε κανενα να δει.
οπως λοιπον γινεται και στην πολη, ετσι και στη χωματερη, η μαζα των πολυχρωμων σκουπιδιων μας αποτελειται απο εκατομμυρια μοναδικες οντοτητες που η καθεμια απο αυτες κουβαλαει τη μοναδικοτητα της στιγμης της. της στιγμης που αποτελουσε κομματι του πραγματικου κοσμου. πριν γινει σκουπιδι.
μαζι με τα σκουπιδια μας ειναι θαμμενες στις χωματερες και οι ιστοριες μας. καποιες περιμενουν να ειπωθουν, καποιες θελουμε να τις θαψουμε για παντα.